Onderzoek zeehonden en heigeluid

^{Kastelein, R.A., de Jong, C., Helder-Hoek, L. Defillet, L., Terhune, J.M., Kuiphof, F., and Van Acoleyen, L. (2025) Effect of impact pile-driving playback sound on harbor seal (Phoca vitulina) behavior: dose-response relationship and frequency weighting. Aquatic Mammals 51(4), 319-335, DOI. Bron.}

Er zijn twee experimenten gedaan om te onderzoeken hoe zeehonden reageren op luide onderwatergeluiden, zoals die ontstaan bij het heien van funderingspalen voor windturbines op zee.

Twee vrouwelijke zeehonden in een rustig zwembad kregen geluidsopnames van het heien afgespeeld (46 hamerslagen per minuut), met zeven verschillende geluidsniveaus van 125 tot 161 dB. De zeehonden begonnen zich merkbaar anders te gedragen bij 131 dB en 137 dB, en reageerden duidelijk vanaf 143 dB.

Hier werd gekeken of het zinvol is om geluidsniveaus te corrigeren op basis van hoe zeehonden geluid horen. Ze kregen drie versies van hetzelfde heigeluid te horen: volledig, laagfrequent gefilterd en hoogfrequent gefilterd, allemaal met hetzelfde ongewogen geluidsniveau. Beide zeehonden reageerden op alle drie de geluiden, maar vooral op de volledige en de hoogfrequente versies. Dit laat zien dat vooral de hoge tonen van het heien de gedragsreacties veroorzaken.

Zeehonden reageren op luide heigeluiden, vooral op hoge tonen. Om hun gedrag te beschermen, is het belangrijk dat geluidsbeperkende maatregelen zich richten op het verminderen van de hoge frequenties van het heigeluid. Voor voorspellingen van hun gedrag is het beter om rekening te houden met hoe zeehonden geluid horen (gewogen geluidsniveau) in plaats van het ruwe geluid alleen.